տարված հետևում էինք,թե ինչպես էր Էդմոնդ Քյոսայանը մեր հանճարեղ Վարպետների հետ նկարահանում "ՏՂԱՄԱՐԴԻՔ" ֆիլմը.... Երանի էն օրերը...
Մի օր 1977 թվականին իմ համակուրսեցու ՝ Նարեկ Դուրյանի հետ ուղիղ երկու ժամ այստեղ վիճել ենք...Վեճը նույնիսկ հասավ գոռգոռոցի:Վեճի ընթացքում յուրաքանչյուրս երկուական տուփ սիգարետ ծխեցինք:Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի դերասանական բաժնի երկրորդ կուրսի երկու ուսանողի թեժ վեճի թեման մեկն էր՝ ԵՐԵՎԱՆԻ ՈՐ ԹԱՏՐՈՆՆ Է ԱՎԵԼԻ ԼԱՎԸ՝ՌՈՒՍԱԿԱՆ ԹԱՏՐՈՆԸ,ԹԵ ՍՈՒՆԴՈՒԿՅԱՆԻ ԱՆՎԱՆ... Ես առաջին կուրսից արդեն աշխատում էի ռուսականում,իսկ Նարեկը տարիներ շարունակ կապված էր Մայր-թատրոնի հետ,քանի որ նրա մայրը՝Քնարիկ Պետրովովնան թատրոնի ստուդիայի տնօրենն էր... Այդպես էլ չեկանք եզրակացության,քանի որ այն տարիներին բոլոր թատրոններն էլ շատ բարձր մակարդակ ունեյին և կար առողջ մրցակցություն...
Հիմա շատերի համար,մանավանդ մեր թատերականի որոշ ուսանողների համար սա անչափ ծիծաղելի կթվա,մի թե կարելի է նման թեմայի շուրջ երկու ժամ վիճել... Թատրոն էին էլի,կմտածեն շատերը...Բայց իրական կյանքը դա էր... Մնացածի մասին դատեք ինքներդ... Սպասում եմ մեկնաբանությունների...
НАШ "КОЗЫРЕК"
На этой фотографии ребята нашего поколения.Здесь мы с удовольствием выпивая "полукофе" нашей Рипсик наблюдали затем,как Эдмонд Кеосаян с гениальными Мастерами снимал фильм "Мужчины".
А однажды,в 1977 году с моим однокурсником-Нареком Дуряном мы больше двух часов здесь спорили до хрипоты,выкурив по две пачки сигарет...Тема спора двух второкурсников ереванского художественно-театрального
при театре.Так и мы не пришли к знаменателю,так как в те годы все наши театры были на высоком уровне и была здоровая,профессиональная конкуренция...
Сегодня для многих,особенно некоторых студентов театрального института будет смешно... Нашли тему для спора... Но это жизнь,это-реальность... Об остальном судите сами...
Карен Робертович Кочарян fb page