Ասածս ի՞նչ է... Այնպես չէ, որ ես Ռուսաստանի մոլի ֆանատ եմ, ոչ էլ Պուտինն է հորս կողմից կամ մորս կողմից բարեկամ, բայց պարզ է, որ ունեցածս ինֆորմացիան առաջին ձեռքերից է, դրա համար էլ ծիծաղս գալիս է, երբ սոցցանցերում ու մեդիաներում սրտաճմլիկ ու ողբերգական գրառումներ եմ կարդում: Ի՞նչն է ավելի լավ, որ մեր ռազմական ընկերը հաղթանակ տոնի թե Աշխարհի մյուս ծայրում գտնվող մի պետություն, որի շնորհիվ քանի ու քանի պետություններ են տուժել, քանի ու քանի պետությունում տնտեսական չգնաժամը գագաթնակետին է հասել, որը կամաց-կամաց իր ռազմաբազաներն է ցանկանում շարել Եվրասիա մայր ցամակի վրա, տեսնես ո՞ւմից է այդքան վախենում «խաղաղության աղավնի» պետությունը:
Կարճ ասած՝ Ղրիմը՝ Ռուսաստան, Արցախը՝ Հայաստան:
Երանի, որ Արցախն էլ վերջապես ու վերջնականապես խաղաղ ճանապարհով ամբողջությամբ միանա Հայաստանին:
Ալբերտ Ունուսյան (ՀՈՎԱԶ) ՖԲ էջից
No comments:
Post a Comment